Digitalisering

Cultureel erfgoed omvat talloze collecties die verspreid zijn over archieven, musea, bibliotheken etc. Digitale collecties bieden ongekende mogelijkheden voor onderzoek, onderwijs, culturele ontspanning door ontsluiting van informatie en kennis, die nu nog verscholen liggen in collecties en hun onderlinge verbanden.

De totale omvang van het Nederlands cultureel erfgoed is enorm. De collecties van de fysieke objecten ligt bij een groot aantal culturele erfgoedinstellingen. Objecten die met elkaar te maken hebben liggen dus vaak op verschillende lokaties.

Digitalisering biedt de potentie dat deze fysieke grenzen, en grenzen in tijd en plaats overbrugd worden.

Digitaliseren is het omzetten (converteren) van een analoge bron (bijvoorbeeld een archiefstuk, foto, tekening of schilderij), al of niet inc ombinatie met tekst) naar een digitaal bestandsformaat, gecombineerd met inhoudelijke informatie over die objecten (context). Met welke kwaliteit dit gedaan kan worden, is afhankelijk van de aard van de bron, het doel van het converteren en de beschikbare middelen. Objecten kunnen direct als origineel worden gedigitaliseerd. Daarnaast kan ook worden uitgegaan van een intermediair bestandsformaat, zoals een foto.

Voor elke verschijningsvorm of modaliteit van een object is een eigen manier van digitaliseren nodig. Een object kan tweedimensionaal zijn (zoals een archiefstuk, een foto) of driedimensionaal (voorwerp); het kan origineel (primair) zijn of intermediair (zoals een foto van een object). Bepalend voor de manier waarop een object wordt gedigitaliseerd zijn de eigenschappen van het origineel en de functie die het digitale beeld krijgt.

Zie o.a. "Cultureel erfgoed digitaal, leidraad bij projecten", ww.den.nl

Heeft u informatie die relevant is voor dit thema? Laat het ons weten via het reactieformulier. Alvast hartelijk bedankt.